دوبیتی

 

دوبيتي، اصلي ترين قالب شعري در ادبيات روستايي است. دوبيتي هاي روستايي شاعر معين و مشخصي ندارد.همه مردمان روستايي مي توانند خالق دوبيتي باشند.اين دوبيتي ها بيشتر از آن كه حاصل تاملات و احيانا تالماتي شاعرانه باشند، محصول شاعرانه گي درازدامن مردماني هستند كه با شعر موسيقي به دنيا مي آيند و با شعر و موسيقي مي ميرند.در اين ميان طبيعت حضوري پررنگ و بي واسطه در دوبيتي هاي روستايي دارد.

دوبيتي هاي روستاهاي تربت جام آيينه تمام نماي مردم اين خطه هستند. از وراي اين دوبيتي ها مي شود هرم آفتاب داغ را چشيد و وزش بادهاي سخت را تماشا كرد. درباره طبيعت در دوبيتي هاي روستايي تربت جام باز هم صحبت خواهيم كرد.

براي شروع اين چند دوبيتي را بخوانيد كه بي تاثير از فرهنگ هزاره گي نيستند.درباره اين فرهنگ هم با هم صحبت خواهيم كرد.

 

بشينُم بر سر كوها چو زاغي

خِودِيْ دلبر كُنُم مُشت و مِزاقي

اگِر دلبر زِ مو انگور طِلْبد

به گوشه يْ دل بسازُم چارباغي

 

چو ابر تيره بر بالايْ هراتم

نبُرده جان شيرين‌، با حياتم

به پابوس تو دلبر خواهم آمد

اگر حسرت نغلطاند به خاكم

 

به قربان تو شُم يار عليدَه

غمايِ تو مرا كرد مِيدَه مِيدَه

به زنده مِه شِما شادي َنكِردِن

كه بعد از مرگ مِه گيريَه چي فايدَه

 

به بازار هرات غوغايْ تو نازك

ِفتادَه با سرُم سودايْ تو نازك

بگيرُم مخمل سِلطان زري را

بپوشم بر سر و پاهايْ تو نازك